ارزش افزوده‌ی خرید: کِی اعتبار مالیاتی است و کِی هزینه؟

مالیات بر ارزش افزوده برای شرکت هزینه نیست؛ شرکت آن را از خریدار می‌گیرد و به دولت می‌دهد، و آنچه خودش روی خریدها پرداخته از آن کم می‌کند. این «کم کردن» همان اعتبار مالیاتی است. مشکل وقتی پیش می‌آید که اعتبار ثبت شده ولی قبول نمی‌شود، یا اصلاً ثبت نمی‌شود و ارزش افزوده‌ی خرید در بهای کالا گم می‌شود.

دو حساب، نه یکی

ارزش افزوده‌ی فروش

مالیاتی که روی فاکتورهای فروش از مشتری گرفته‌اید. بدهی به اداره‌ی مالیات است (بستانکار).

ارزش افزوده‌ی خرید

مالیاتی که روی فاکتورهای خرید به فروشنده پرداخته‌اید. اگر قابل قبول باشد، طلب یا اعتبار شماست (بدهکار).

این دو را جدا نگه دارید تا در پایان هر دوره بتوانید هر کدام را با گزارش‌های سامانه‌ی مؤدیان و اظهارنامه مقایسه کنید. یک حساب مشترک برای هر دو، مغایرت را پنهان می‌کند.

پایان دوره: تسویه

در پایان هر دوره‌ی اظهار، دو حساب با هم بسته می‌شوند و تفاوتشان یا پرداختنی است یا اعتباری که به دوره‌ی بعد می‌رود.

اعتباری که قبول نمی‌شود

اعتبار مالیاتی شرایطی دارد که با قانون و دستورالعمل‌ها تغییر کرده است؛ از جمله این که فروشنده صورتحساب را در سامانه‌ی مؤدیان صادر کرده باشد و شما آن را رد نکرده باشید، و خرید به فعالیت مشمول شرکت مربوط باشد. آنچه قبول نمی‌شود دیگر طلب نیست:

• اگر مربوط به کالایی است که در انبار است، به بهای همان کالا اضافه می‌شود.
• اگر مربوط به هزینه‌ای مثل پذیرایی یا تعمیرات است، جزو همان هزینه می‌شود.
• اگر بعداً معلوم شد، با یک سند اصلاحی از حساب ارزش افزوده‌ی خرید بیرون می‌آید؛ مانده‌ای که سال‌ها در این حساب می‌ماند معمولاً از همین جنس است.

برای حساب سریع مالیات یک مبلغ، یا جدا کردن مالیات از مبلغی که شامل آن است، از ماشین‌حساب رایگان ارزش افزوده استفاده کنید.